درخواست همکاری

لطفا یکی از بهترین تجربه های سفرهایی که تا به حال داشته اید را توصیف کنید.

پ ن ١: لطفا به یادماندنی ترین بخش سفر خود را در چند سطر خلاصه کنید و به صورت کامنت در وبلاگ (وبلاگ سحر جعفر صالحی) و یا به آدرس نویسنده ایمیل نمایید.
پ ن٢: پاسخ شما برای انجام یک کار تحقیقی کیفی با موضوع رفتار اجتماعی توریسم، مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
پ ن ٣: در صورت امکان، مشخصاتی مثل سن، شغل و جنسیت خود را بنویسد.
پ ن ٤: ذکر نام و نام خانوادگی الزامی نیست.
پ ن ٥: از همکاری شما پیشاپیش تشکر و قدردانی می شود.
S12salehi@yahoo.com
Sahar-jsalehi.blogfa.com

علی کوچک من بیش از همه به بیژو – قهرمان سریال سه در چهار – علاقه دارد. خوشبختانه رفتار هنرپیشه به حدی خارج از عرف و غیرواقعی است که علی هم تمایلی به تقلید کردن از او ندارد. معمولا سر شام فرصتی است تا این سریال را هم نگاه کنم، جسته و گریخته. اما در همین حد هم یک نکته به نظرم می‌رسد که سال‌هاست تلویزیون عامدانه یا بدون قصد خاصی به آن می‌پردازد.

گزاره اول. شیمیدان‌ها عمری است دنبال کیمیا می‌گردند و نیافته‌اند.

گزاره دوم. وقتی فرزندتان را رستم نام دهید، ممکن است بعدا از او بترسید.

خب این دو تا گزاره چه ربطی به هم دارند؟ اولا که ضرورتی ندارد ربطی به هم داشته باشند. خیلی‌ها از گزاره‌های بی‌ربط نتایجی کاربردی – منظور این‌که به کار خودشان می‌آید – استنتاج می‌کنند. برخی هم گزاره‌های نظری استخراج می‌کنند تا بعدا کاربردی‌اش کنند (به همان معنایی که از کاربردی گفتم). پس انتظار شما برای ربط گزاره‌ها به هم نابه‌جاست، خطا این‌جاست.

هر روز در گوشه و کنار این کشور اشیاء باستانی بسیاری کشف می‌شود و بخشی از آن‌ها تخریب می‌شوند، به خارج از کشور قاچاق می‌شوند، در انبار موزه‌ها به امید روزی که بررسی و نمایش داده شوند باقی می‌مانند و بخش کوچکی نیز به موزه‌ها راه می‌یابند. هر بار که خبری درباره این اشیاء و بالاخص وقتی خبر فرجام بد این آثار را می‌شنوم حس دوگانه‌ای از افتخار و نفرت وجودم را می‌گیرد. اما اخبار مربوط به کتیبه هخامنشی خارک بیش از همه آزارم داده است. بیش از هر چیز این احساس ناشی از آن است که خارک را خوب می‌شناسم و احتمالا مفصل‌ترین پژوهش اجتماعی را درباره این جزیره به قلم خودم نوشته‌ام. از همه دشواری‌ها، کاستی‌ها و مصیبت‌های این جزیره مطلعم و از هر فرصت‌سوزی درخصوص این جزیره بسیار مهم سخت آزرده می‌شوم.

چند روز تعطیلی در کشور، فرصت خوبی بوده است تا عده زیادی از مردم شهر و دیار خود رها کرده و عازم شمال یا مناطق دیگر کشور شوند. بابلسر – جایی که من زندگی می‌کنم – و خیابان طالقانی این شهر – جایی که انبوه مسافران وارد شده به این شهر کنار خیابان اقامت گزیده‌اند – فرصت مناسبی برای دیدن رفتار این مسافران است. به علاوه، حواشی مربوط به مسافرت‌های این چند روز نیز نکات جالب توجهی دارد.

اگرچه فوتبال را به عنوان تنها سرگرمی هیجان‌انگیز زندگی‌ام دوست دارم و تقریبا تنها برنامه تلویزیون که نگاه می‌کنم، فوتبال است، اما با دنیای ستاره‌های فوتبال سر و کار ندارم و یادم نمی‌آید در تمام عمرم درباره زندگی و اخبار مرتبط با آن‌ها کنجکاوی کرده باشم، ولی گاهی ستاره‌ها مسائلی ایجاد می‌کنند که نکته‌های قابل توجهی در بر دارند. این روزها علی کریمی خبرساز شده است و فکر می‌کنم بهتر است درباره این خبرها تأمل کنیم.

یکی از خوانندگان وبلاگ یادداشتی برای من نوشته و مصرانه خواسته بود تا درباره جامعه‌شناسی و کاربردهای آن توضیح بدهم. قبلا جسته‌ و گریخته به این بحث پرداخته بودم، اما اصرار این خواننده باعث شد تا این روزها بیشتر به جامعه‌شناسی و کاربرد آن بیندیشم و حاصل آن متن زیر است که البته در حد حوصله یک پست وبلاگ خلاصه شده است. در ضمن برای اجتناب از طولانی شدن مطلب، آن‌را در دو پست ارائه می‌کنم. امیدوارم در پست دوم به سؤالاتی که از خواندن پست اول ایجاد می‌شود، پاسخ دهم.

یکی از آرزوهای من این است که درباره دوران دانشجویی خودم بنویسم. بالاخص درباره دوره دکتری و خاصه آن‌که این چند ماه بعد از دفاعیه چنان اتفاقاتی رخ داده است که تصور می‌کنم اگر همه دکتری‌ها با چنین وضعی روبه‌رو می‌شوند، پس قطعا نوشتن و تحقیق درباره زیست دانشجویی و وقایع بعد از آن می‌تواند بخشی از پاسخ‌های ممکن به پرسش از چرایی ناکارآمدی اهل علم و تولید اندک علمی در ایران را در بر داشته باشد. به هر حال، تصور می‌کنم باید درباره زندگی دانشجویی، تحقیق کیفی و عمیق انجام داد و پرسش درباره وضعیت امروز دانشگاه‌های ما را تا اندازه‌ای از طریق تحقیق درباره احوالات زندگی دانشجویی دنبال کرد.

شنیده بودم که سازمان تربیت بدنی بیانیه ای صادر کرده و حضور ورزشکاران در تبلیغات شبکه های ماهواره ای را ممنوع کرده است. در روزنامه ایران روز پنج شنبه مصاحبه ای با حسین رضازاده چاپ شده بود و تازه دریافتم که ماجرا مربوط به حضور او در تبلیغات یکی از بنگاه های معاملات ملکی در دوبی است. خلاصه استدلال خبرنگار آن بود که حضور رضازاده در این تبلیغ و درخواست وی از هموطنان ایرانی

http://www.isamz.ir

مسئولین برگزاری این جشنواره خواسته اند تا مطلب فوق را لینک کنم. به درد همه دانشجوهای جامعه شناسی و انسانشناسی هم می خورد. وبلاگ نویسی درباره مسائل اجتماعی ایران می تواند موضوع جالبی باشد.

مقدمه

چندی پیش محمدرضا کلاهی (نویسنده وبلاگ قیل و قال) مطلبی درباره جامعه ایران نوشته و آن‌را جامعه‌ای چانه‌زن خوانده بود. خلاصه کلام او این است که در جامعه ایران، آدم‌ها درباره هر چیز چانه می‌زنند – از تعارف کردن تا هنگام خرید. در کامنتی برای او نوشتم که تبیین خاصی از چرایی چانه‌زن بودن جامعه ایران ارائه نمی‌کند. آن‌چه در ادامه می‌نویسم به نوعی دنبال گرفتن بحث او درباره جامعه چانه‌زن است و معتقدم که ریشه جامعه‌ چانه‌زن یا وصف‌های دیگر این جامعه را باید در فقدان اعتماد نهادینه شده در آن جست و می‌کوشم تا توضیحی برای فقدان اعتماد در این جامعه ارائه کنم و البته خوب می‌دانم که این فقط یکی از عوامل محتمل است.

«نظام شاهنشاهی کشور او کهن‌ترین نظام شاهنشاهی در دنیا به شمار می‌رفت. دشمنان کج‌اندیش او گمان می‌داشتند که این نظام کهن با آغاز پادشاهی او به نقطه پایان رسیده و سرنگون خواهد شد. اما او با اراده‌ای آهنین به آنان ثابت کرد که سخت اشتباه می‌کنند. ... او می‌باید در برابر آزمندی‌ها و سلطه‌جویی‌های پرقدرت‌ترین کشورهای جهان ایستادگی می‌کرد. ... گلوله‌های مرگ‌آور آدم‌کشانی که اجیر شده بودند بارها به روی او آتش می‌شد و او به خواست خداوند از چنگال مرگ رهایی می‌یافت. ... می‌باید مبارزه‌ای قهرمانی و سرسختانه را برای رهایی ملتش از زنجیرهای سنگین ارباب و رعیتی و بردگی پیروزمندانه به پایان می‌رسانید ... و او همانگونه که با ملت خود عهد کرده بود تا آن زمان که کشورش را از اسارت و فلاکت نجات نداد، اورنگ شاهنشاهی را بر سر ننهاد.

اولین نوشته جدی من پایان‌نامه کارشناسی ارشدم بود که به بحث ناکارآمدی جامعه‌شناسی در ایران می‌پرداخت. این روزها بحث درباره ناکارآمدی علوم اجتماعی و علوم انسانی بسیار پررونق شده و حتی کار به مباحثات مدیران سیاسی درباره این علوم کشیده است. بنابراین گریزی نیست از این‌که بازگردم و دوباره درباره این مسأله تأمل کنم. البته این دعوت از بقیه نیز هست. مهم‌تر این‌که تصور می‌کنم این فقط جامعه‌شناسی نیست که در معرض این اتهامات قرار دارد و تفکر در این راستا می‌تواند بخشی از پرسش درباره ناکارآمدی بقیه علوم نیز باشد. سعی می‌کنم به جای طرح کلی این مسأله به چند سوال مشخص بپردازم. سوال اول: آیا جامعه‌شناسی به این دلیل که کاربردی نیست، کارآمد نیست؟

بسیار سخت است که درباره کارنامه شخصی و وقایع مهم اجتماعی یک سال سخن بگوییم. اما معمولا کارنامه‌ها را برای یک سال تهیه می‌کنند و من هم از این قاعده مستثنی نیستم.