وقتی چند ماه بود که علی کوچولو را ندیده بودم و احساس می‌کردم تا ساعاتی دیگر در مهرآباد بعد از چند ماه دوری با چه حالتی با من روبه‌رو خواهد شد، با خوشحالی روی صندلی هواپیما لم دادم و آماده برخاستن هواپیما شدم. طبق معمول که در طول پرواز حال خوشی ندارم – که بیشتر محصول دو سه بار خرابی هواپیما در پروازهای داخلی است – لحظاتی به این فکر کردم که اگر هواپیما سقوط کند، حال و احوال خانواده و بالاخص همسرم و علی چگونه خواهد بود. تصور کردن آن هم دشوار و تلخ بود. به هر حال هواپیما نشست.

زمانی کارل مارکس درباره «از خود بیگانگی» در جریان تولید کالاها سخن می‌گفت. به دور از پیچیدگی‌های نظری، حداقل یکی از منظورهای او این بود که در جریان تولید، کار آن‌قدر قطعه قطعه شده است که دیگر انسان خود را در محصولی که تولید کرده است درک نمی‌کند. شاید برای آدم‌های دنیای سرمایه‌داری که مارکس از آن سخن می‌گفت، از خود بیگانگی در جریان تولید مصداق داشت. اما برای آدم‌های دنیای امروز ایران ما، از خود بیگانگی در جریان مصرف معنای بیشتری دارد.

روزهایی که لندن بودم، یک نکته برایم آزار دهنده شده بود. به هر مغازه‌ای که پا می‌گذاشتید، می‌توانستید کالاهای چینی، بنگلادشی، مالزیایی، سریلانکایی، هندی، پاکستانی و انبوهی کالا از کشورهای اروپایی را مشاهده کنید. اما به غیر از زمانی که در گران‌ترین فروشگاه لندن – هرودز - فرش‌های بافت ایران را دیدم، هیچ اثری از ایران در لندن نیافتم. زعفران ایران را نیز با بسته‌بندی اسپانیایی و به نام اسپانیا می‌فروختند. تحقیر کننده بود. اما این روزها بیش از پیش تحقیر شدن را احساس می‌کنم.

  RSS