دو سال پيش وقتي كتاب جامعه‌شناسي مصرف موسيقي من آماده چاپ مي‌شد و در نهايت به دلايلي به صورت كتاب ولي در نسخ محدود منتشر شد، در صفحه اول و تقديم كتاب نوشته بودم «تقديم به استاد حسين عليزاده به پاس نيم قرن تلاش براي موسيقي اين سرزمين». وقتي كتاب منتشر شد، در كمال تعجب ديدم كه رياست سازماني كه كتاب را منتشر كرده دستور داده‌اند اين صفحه حذف شود. نمي‌دانستم بايد به كجا شكايت برد وقتي سازماني فرهنگي چنين بي‌فرهنگي آشكاري از خود بروز مي‌دهد. احساس كردم حتي نمي‌شود از حسين عليزاده‌اي كه قطعه ني‌نواي او هنوز شايد بهترين نماد روزهاي سخت و دشوار انقلاب و جنگ است، و خدمات‌اش به فرهنگ و هنر اين سرزمين كم‌نظير است، در ابتداي يك كتاب تقدير كرد؛ پس از چه چيز مي‌توان سخن گفت؟

امروز در روزنامه كلمه سبز خواندم كه استاد حسين عليزاده در حركتي نمادين در برگه رأي نمادين صندوق سيار نوشته است «بــا درود بــه جـنـاب مـوسـوي. مـوسيقـي روح انسان است. انسان بي‌روح انسـاني مرده است. لطفا به حرمت‌هاي از دسـت‌رفتـه موسيقي توجه داشته باشيد.» غصه نرسيدن آن جمله تقدير من به گوش استاد عليزاده، سه سال است كه بر دلم مانده بود. با اين غصه، امروز به خوبي درمي‌يابم كه «به حرمت‌هاي از دست رفته موسيقي توجه داشته باشيد» چه معنايي دارد. حرمت از دست رفته است که نام یک موسیقیدان را در ابتدای کتاب بر نمی تابند.  

  RSS