همه ما حق داريم لحظاتي از زندگي را سكوت كنيم و بينديشيم. سكوت همواره نشاني از رضايت، بيم يا از ميدان به در شدن نيست. مي‌خواستم تا آخر سال ننويسم، ولي بازگشت به دنياي تأمل خيلي كمتر از آن‌چه فكر مي‌كردم طول كشيد. احساس مي‌كنم بار ديگر عبارت زير از لويي پاستور بايد راهنماي عمل همه ما باشد.

در هر حرفه‌اي كه هستيد، نه اجازه دهيد كه به بدبيني‌هاي بي‌حاصل آلوده شويد و نه بگذاريد بعضي لحظات تاسف‌بار كه براي هر ملتي (و براي هر فردي) پيش مي‌آيد، شما را به يأس و نااميدي بكشاند. در آرامش حاكم بر آزمايشگاه‌ها، كارگاه‌ها و كتابخانه‌هاي‌تان زندگي كنيد. نخست از خود بپرسيد: من براي يادگيري و خودآموزي‌ام چه كرده‌ام؟ سپس همچنان كه پيش مي‌رويد بپرسيد: من براي كشورم چه كرده‌ام؟ و اين پرسش را آنقدر ادامه دهيد تا به اين احساس شادي بخش و هيجان‌انگيز برسيد كه شايد سهم كوچكي در پيشرفت و اعتلاي بشريت داشته‌ايد. اما هر پاداشي كه زندگي به تلاش‌هاي‌مان بدهد يا ندهد، هنگامي كه به پايان تلاش‌هاي‌مان نزديك مي‌شويم، همه بايد حق آن‌را داشته باشيم كه با صداي بلند بگوييم: من آنچه را كه در توان داشته‌ام، انجام داده‌ام.

به تأسي از پاستور، دوباره تأمل مي‌كنم، مي‌نويسم و مي‌كوشم تا اميدوار باشم.  

  RSS